Koninklijk Atheneum

Eén Jos is géén Jos. Laat dat duidelijk zijn. Als een Jos dan toch liever geen Jos is, dan is dat een ramp, een blamage!

Zo was het ook echt. Ik durf niet te zeggen dat we minder absurd zijn dan de Jossen, de verschillen laat ik maar voor wat ze zijn. Wat ik wel weet, is dat wij geen ochtendritueel, bolhoed of Josdom nodig hebben om het groepsgevoel te bewaren.

De reactie op de stukkeuze was nochtans niet overdreven enthousiast: ‘Wat? Tom Lanoye? Nee, hé…’. Maar gaandeweg kwamen de Jossen echt tot leven. Zonder een grondige coaching was ons dat zeker niet gelukt. Elke Jos wist op elk moment wat hij op de scène stond te doen. Elke Jos stond ook elk moment op de scène.

De hele  voorstelling op de scène staan, vraagt een goede concentratie. Niemand mocht ook maar voor een seconde het Jos-zijn laten varen.  Tien minuten voor de voorstelling zat iedereen nog verspreid in de zaal te lachen of te trommelen, maar vijf minuten later, terwijl het publiek binnenstroomde, stonden ze op het podium, doodstil, en veranderden in rasechte Jossen.

Zelfs al had Jos een barst in zijn teen, toch zou hij dansen. Zelfs al kroop de bolhoed van Jos langzaam maar zeker naar omhoog, toch zou hij jossen.

Al was het zeker niet altijd even gemakkelijk. Probeer je lach maar eens in te houden als Jos keet schopt op Jos’ begrafenis, terwijl Jos met twintig pagina’s tekst staat te zwaaien. Als Jos een pint moet eten en een droge worst moet drinken. Als Jos blijft, al stelt Jos dat helemaal niet op prijs. En als Jos dan ook nog eens begint te zingen… Ja, dan…

Bij geen enkel eerder schooltoneel is groepsgevoel zo belangrijk geweest. Maar het werkte. Op weekend al. Soms, akkoord, soms reden we Jos al eens bijna omver met de bakfiets en ja, we hebben Jos misschien tegen een paal van de schommel laten knallen, maar verder? Wij zijn er niet op uit om mekaar te kloten!

De meningen van het publiek waren verdeeld. (Al vonden ze het natuurlijk allemaal schitterend.) Sommigen hadden de halve voorstelling gelachen, anderen vonden De Jossen een heel erkenbaar en beklijvend stuk. Weer een bewijs van de goede coaching, want dat was exact wat we wilden overbrengen.

Hier past maar één conclusie, het hele Jos-zijn in één regel samengevat: ‘Doeme toch!’

Jos